خب اولين قدم برداشته شد. يکی از خبرنگاران مسوول پوشش اجلاس که اتفاقا برای بی.بی.سی هم کار می‌کند، به‌نام کارا سويفت، درباره‌ی سانسور مطلبی همراه با شک و ترديد نوشته است. از بس که توی اين مملکت خر تو خر است، هيچکس نمی‌تواند از هيچ چيزی مطمئن شود. ولی کارهايی که ما می‌توانيم بکنيم اين است:
- به خانم کارا سويفت (cara@dailysummit.net) ايميل بدهيد و بگوييد که سانسور در ايران، توهم نيست؛ حقيقت است. برايش از وبسايت‌هايی که نمی‌توانيد ببينيد مثال بياوريد و توضيح دهيد که چرا فيلترينگ همه‌جا يکسان اجرا نمی‌شود. اگر بتوانید اسم وقاعی و شهر سکونتان را بگوييد خيلی تاثير بيشتری هم دارد. نگران امنيت اطلاعاتتان هم نباشيد. طرف يکروزنامه‌نگار حرفه ای است. اگر هم می‌توانيد از صفحه‌های سانسور شده عکس بگيريد، عالی است. يک جورهايی بايد شک اين‌ها را از بين برد.
- پايين مطلب مربوط به سانسور در ايران کامنت بگذاريد و مثلا بگوييد که از کجا می‌نويسيد و چه وب‌سايت‌های مهمی را نمی‌توانيد ببينيد. (به انگليسی لطفا. به من هم الکی فحش ندهيد. که چی آخر؟)
دوستانی که در اروپا زندگی می‌کنند نقش خيلی بزرگی می‌توانند در اين ماجرا ايفا کنند. اگر بتوانيم در اين يکی دو روز، فقط چند خبر راجع به سانسور در اينترنت در روزنامه‌های اروپا چاپ کنيم، عالی است و به اندازه‌ی کافی تاثير می‌گذارد. بنابراين:
- خواهش می‌کنم اگر دوست يا آشنای روزنامه‌نگاری در سوييس، آلمان، فرانسه، ايتاليا،اتريش، سوئد، انگليس، کانادا، آمريکا و غيره داريد، همين الان به او ايميل بزنيد و بگوييد که سانسور اينترنت در ايران تشديد شده و برای مثال کش گوگل را هم مخابرات بسته‌ است. بگوييد که الان که اجلاس جهانی اطلاعات است، بهترين وقت است برای اينکه دولت ایران را --که با بيش از۷۰ نفر در آن شرکت کرده، تحت فشار گذاشت. بايد عجله کنيم. وقت زیادی نيست.
- کار ديگری که می‌شود کرد اين است که اگر می‌ةوانید به ژنو برويد، حتما اين کار را بکنيد و به جلسات آزادی که ممکن است در موضوع آزادی اطلاعات برگزار شود، (اگر جزيياتش را پيدا کنم، خبر می‌دهم) شرکت کنيد. البته لازم نيست از آن شلوغ‌بازی‌ها و ننه‌من‌غريبم‌های مجاهدين خلقی در بياوريم. اگر حتی دو نفر بتوانند در اين جلسه‌ها حاضر شوند و جلوی جمع ماجرا را توضيح دهند، يا اينکه بطور خصوصی با مسوولان بانفوذ اجلاس و نماينده‌های کشورهای مهم درباره‌ی زرنگی‌های دولت ايران در سانسور اينترنت صحبت کنند، از همه بهتر است. در عين حال، می‌توان سراغ خبرنگارهای حاضر در آنجا هم رفت و اين موضوع را برايشان گفت. آنها الان تشنه‌ی گزارش‌ها و خبرهای اين‌طوری هستند.
- من و چندتا از بچه‌ها، در همين فاصله، يک وب‌لاگ مخصوص پوشش خبرهای مربوط به سانسور در ايران درست کرده‌ایم با نام Stop Censoring Us و به آدرس stop.censoring.us (کلی فکر کردم برای دومينش. باحال شده، نه؟) که سعی می‌کنيم به آن‌را مرتب تازه کنيم. اگر بتوانيد درباره‌ی آن و کلا درباره‌ی تشديد سانسور ايران در اينترنت در وب‌لاگ‌های فارسی وانگليسی‌تان بنويسيد، عالی می‌شود.
- تعدادی از بچه‌های چپ ساکن اروپا هم مدتی‌ است که دارند به روش‌های مخصوص خودشان با سانسور در اينترنت مبارزه کنند. با وجودی اينکه سبک کارشان يک کمی قديمی و مجاهدين خلقی و در نتيجه زياد موثر نيست، ولی هدف و تلاششان واقعا تحسين‌برانگيز است و اگر همه‌گير شود خيلی تاثير دارد.
نکته‌ی آخر اينکه فکر نکنيد با اينترنت نمی‌توان چيزی را عوض کرد. يک‌بار درباره‌ی سينا مطلبی، و يک‌بار دیگر هم درباره‌ی حجت شريفی نتيجه داد و هر دو در اثر فشار زيادی که از اينترنت شروع شد، زودتر از معمول آزاد شدند. اينترنت الان بزرگترين و موثرترين ابزار فعاليت سياسی-اجتماعی مخالفان جنگ، سانسور، استبداد و امثال آن در جهان است و باور کنيد که تک‌تک اين ايمیل‌ها کلی تاثير دارند.
(از سردبير خودم)

لينك ثابت و نظرات  ]


Comments: Post a Comment

Powered by Blogger. Semidream 2003


~ رويای نيمه کاره