نيمه ي گمشده


تنها چيزی که در فضای خالی ذهنم می گذشت اين بود که خيلی خسته ام، اما نمی توانستم از حرکت بايستم. حافظه ام را به کلی از دست داده بودم. برگشتم و نگاهی به پشت سرم انداختم. عده ای دور هم تجمع کرده بودند، مشغول تماشای يک دلقک بدبخت يا پيرمرد مارگير يا پهلوانی دوره گرد يا هزاران سرگرمی ديگر که اين جماعت بی شمار را دلخوش می سازد.
همه چيز و همه جا برايم آشنا بود. گويی تمام آنها را در يک خواب دم صبح - هنگامی که کودکی سه چهار ساله بودم - ديده ام. يا شايد در شب های دراز بيماری و جنون که حسرت ذره ای خواب، چشمانم را می پژمرد به هيات کابوسی ديده بودم. هر چه که بود سخت آشنا بود و سخت بيگانه.  نه کسی را می شناختم و نه کسی به کار من کاری داشت. هر چه بيشتر فکر می کردم کمتر می يافتم. خدايا ، من در اين شهر چکار می کنم؟ اصلا من که ام؟ اين خيابان ها به کجا ختم می شوند؟ ديوانه وار فريادی کشيدم. آسمان سر خم کرد و مغرور و پرنخوت به حالت اول بازگشت. زمين اما گريستن اغاز کرده بود و چه تلخ و سنگين می گريست و آدميان، هيچ کدام صدايم را نشنيدند. خورشيد را می ديدم که از بين دو ساختمان سر به فلک کشيده در حال بلعيده شدن بود و خون سرخش پايان ششمين روز جشن شکوفايی را اعلام می کرد. جشن شکوفايی!! اين نام را ديگر از کجا آوردم؟ شايد با يافتن ناگهانی دختری که روبرويم ايستاده بود و از روی شانه ام به افق دوردست ِ پشت سرم خيره بود و خال سياه و کوچکی بالای لبش داشت که هرگاه نگاهم را بر دو برج پشت سرش متمرکز می کردم خا ل محو می شد و هر بار که به آن زل می زدم ساختمان ها غرق در نور خورشيد، تيره و تار می شدند. آری، شايد يافتن او باعث شده بود که چنين چيزی در ذهنم بنشيند: ششمين روز جشن شکوفايی و آن خال سياه کوچک.
فکرم به تمامی درگير بود که ناگهان يکی از ساختمان ها با صدايی مهيب شروع به فرو ريختن کرد. بی آنکه فرصت کنم نگاهی ديگر به چشمان کشيده و لب های گلی رنگ کوچکی که به نقطه ای سياه آراسته بودند بياندازم، چشمانم را بستم و به سختی فشردم. صداها به تدريج حالتی ديگر به خود می گرفت. صدای آوار تبديل به صدای لهيب آتش يا فرو ريختن و جريان مايعی غليظ می شد. به آرامی چشم هايم را گشودم و از آنچه می ديدم آنقدر يکه نخوردم که شايسته ی آن باشد. صخره های قرمزرنگ، درياچه های مذاب ِ ماده ای نامعلوم و جا و بی جا آتش بود که به عظمت شعله می کشيد. برخلاف آنچه برمی آمد سوز سردی می وزيد که در اعماق وجودت نفوذ می کرد، آنقدر که دلت می خواست داخل يکی از حوضچه های مذاب بپری. و مردانی که در گوشه و کنار بسته شده بودند و شکنجه گران - ماموران ِ معذور - مشغول عمل به وظيفه ی خود بودند. از کنار اولين محکوم گذشتم. چنان نگاه بی تفاوت و سردی داشت که می پنداشتی سرمايی که آن همه آتش را به سخره گرفته از نگاه او می تراود. دومی هر وقت فرصتی به چنگ می آورد به عجز و لابه می نشست و استغفار می کرد. چهره ای درمانده داشت و با آنکه می دانست التماس و اظهار عجز هيچ تاثيری ندارد، هربار عاجزانه تر التماس می کرد. خمير مايه ی جانش همين بود؛ ديگری مردی جوان بود که با دهان نيمه باز و چشم های درشت و گرد، تنها به جلادان می نگريست و پس از هر شکنجه تنها می پرسيد: « آخر چرا؟ من به هيچ کدام از گناهان مرسوم آلوده نبوده ام. » و ديگران تکرار ِ همديگر بودند.
در آنجا مردی راديدم که لذتی وصف ناشدنی از صلابت ِ چهره اش متصاعد می شد. سرما از بين رفته بود و نسيم خنکی می وزيد که گويی به جای دوزخی که در آن هستم در باغی سرسبز - در حالی که فواره های حوضچه ی پر ماهی اش به آسمان سر می کشند - ايستاده ام. مرد بی که لبانش از هم تکان بخورد گفت: « چندين سال به جرم ِ پاسداشتِ آنچه به آن معتقد بودم رنج کشيدم و به لذت بردن از آن خو گرفتم، چنان که هيچ لذتی را فراتر از آن نمی يافتم. روزمرگی ِ ناگزير و ملزومات سفر قبلی اجازه ی کامجويی ِ کامل نمی داد تا اينکه به اينجا آمدم. تمام اين گزمه ها و حاکمشان در آرزوی ناکامی ِ من روزی خواهند مُرد و راز جاودانگی را با خود به گور سفاهتشان خواهند برد. » از ادراک ِ سهمگين ِ اين لذت ِ عصيانی لحظه ای مست چشمانم را برهم نهادم و گشودم. همه چيز دوباره عوض شده است. باغ سبز بی انتهايی می ديدم با درختان سربه فلک سای به هم پيوسته. نهری روان از زير پايم می گذشت با آبی گوارا و حوريه های بهشتی - که تنها تفاوتشان با روسبيان زمينی هميشه بکر بودنشان است - از هرطرف در آمد و شد بودند. اهالی آن سرزمين از فرط نورانی بودن دل را به هم می کشيدند و در چهره ی بيشترشان حزنی بی معنا موج می زد. عده ای بودند که معامله ی خوبی کرده بودند و بدانجا رسيده بودند. تمام ِ آرزويشان بود و اينک که به آن دست يافته بودند تمام ِ آدميت شان در خوردن و هم بستری با حواريون و حفظ ِ جُل پاره ی بی قدر عورتشان 1 می گذشت. می توان مطمئن بود که نه چيزی به دست آورده اند و نه چيزی از دست داده اند، چون هميشه از گوهر ناب انسانيت همين چهره را ديده بودند. اما در يک معامله ی خوب هميشه يک طرف فريب می خورد. فريب خورده ی اين معامله که بود؟ به راستی چه فريب ِ بی شرمانه ای است ثبوت و سلب ِ ناگزيری که در آستان ِ پليد آستينان است.
اما بقيه ی اهالی ِ مغبون، خسته از اين رنج جاويدان، بزرگترين رنج انسانی يعنی بی دردی و بيهودگی را به دنبال خود می کشيدند. گاهی دست به چيزی می بردند. گاهی نگاهی بی هدف به دور و بر می کردند و ماتم کده ی خود را که محکوم به زندگی ابدی در آن بودند ورانداز می کردند. چندبار چشمانم را بستم و باز کردم بلکه از تماشای تحمل چنين عذاب جانفرسايی خلاص شوم ، اما نشد. جلوتر که رفتم کاخی ديدم با برج و باروهای برافراشته و غلامان و کنيزان بی شمار. هيچ کس جز من نگاه حسرت باری به آن نمی کرد. ناگهان کسی از دل قلعه بيرون آمد و از هجوم نور زننده ی همراهش بی اختيار چشمانم بسته شد. هنگامی که دوباره آنها را گشودم اثری از کاخ و آن همه آدم نبود. اما دشت سرسبزی با درختان کوتاه قد روبرويم بود و دری يک لنگه و چوبين که انگار از آن خارج شده بودم. دشت انتهايی نداشت. می ترسيدم از در پشت سرم دور شوم. اين بار وحشتی شگفت در تمام جانم پيچيده بود. به سمتی رفتم و متوجه بودم که چگونه بايد برگردم. يکباره سرم را بالا گرفتم و شروع به دويدن کردم. نمی دانم از چيزی می گريختم يا قصد رسيدن به جايی را داشتم. فقط می دانستم که بايد دوباره از همان در برگردم. آن قدر دويده بودم که نای متوقف شدن هم نداشتم ،  بی هراس از اينکه قدرت بازگشت دارم يا نه. مردی را ديدم که دعوی پيامبری داشت، اما کسی را نمی يافت که رسالتش را بر او عرضه کند. دين بدون ِ مَردم، عجب دينی می شد. به ناچار پيامش را برای درختان خواند و تمام درختان به او ايمان آوردند. به جز سرو کهنسالی که ريشه ی عميقی در خاک داشت. می گفت همه چيز من همين زمينی است که زندگی ام را از او دارم. من برای ادامه ی حياتم به هيچ چيز جز زمين نياز ندارم.
نمی توانستم بايستم. با همان سرعت که می رفتم داخل دره ای سقوط کردم و سپس بدون آن که به جايی برخورد کنم و يا دردی در جانم بپيچد ، در فقدان هر چه بتوان به آن تکيه کرد معلق ماندم.  انگار در تاريکی مطلق، درون استخری پرآب پريده ای و پيکر اثيری ات در آب غوطه می خورد بی آنکه نيازی به نفس کشيدن داشته باشی. نمی دانم چقدر گذشت. چند ساعت يا چند سال يا چند قرن. اما هنگامی که توانستم چشمانم را بگشايم بر تختخوابی دراز کشيده بودم، در اتاقی که نمی دانستم متعلق به کيست. اتاق شلوغی بود با در و ديواری پر از عکس های نامربوط. دختری جلو آينه نشسته بود و با صورتش ور می رفت.  صدايی از بيرون اتاق آمد شبيه باز شده قفل يک در. ناگهان پيکرم از جا برخاست، نگاهی به در اتاق انداخت و گفت: « يکی اومد، بی سر و صدا همين جا باش. » نمی فهميدم چه اتفاقی دارد می افتد، اما اختيار پيکرم را نداشتم. گويی از مغز ديگری فرمان می گرفت. از اتاق خارج شدم و در را محکم پشت سرم بستم. زنی در ورودی آپارتمان را باز کرده ولی هنوز داخل نشده است. زل زده بود به يک جفت کفش که فکر می کنم زنانه بود. چيزی نگفت و از کنارم گذشت. احساس عجيبی داشتم. دلم به سمتش می کشيد. وقتی از کنارم گذشت بويی آشنا حس کردم. تنها چيزی که به ياد آورده بودم بوی بدن آن زن بود. نيم نگاهی به در اتاقم انداخت. دوباره بی آنکه بفهمم چه می کنم، گفتم : « آوردی؟» دهان باز کرد و گفت : « ببين مادرجان، من که نمی خواهم... » باقی حرف هايش را نشنيدم. دلم می خواست در آغوش بگيرمش، اما فرياد کشيدم : « باز که داری نصيحت می کنی، تف به گور پدر ِ اون الاغای انتر نصيحت گوش کنی که برای بار اول اين کرمو به جون آدم انداختن. من ا زتو بدم می آد. از همه بدم می آد، از همه. » به اتاق برگشتم و در را پشت سرم قفل کردم. دختر گريه می کرد و اشکی که بر گونه اش جاری بود به خاطر آرايش دور چشمش به سياهی می زد. سعی کردم جلو بروم و با انگشتم خط سياه اشکانش را پاک کنم. جلو رفتم و با انگشتم خط سياه اشکانش را پاک کردم. خط سياهی که تا خال کوچک بالای لبش امتداد يافته بود. من از کی او را می شناختم؟ نمی دانم. همه چيز حالتی موهوم داشت، اما حسی که داشتم کاملا واقعی بود. گويا بين آدميانی که به طور مرسوم زنده اند و زندگی می کنند رسمی وجود دارد به نام عشق، و من عاشق اويم. حقيقت داشت، من عاشق او بودم و يا شايد هستم. نمی دانم وقايع در حال رخ دادن هستند يا خاطره ای از آن ها در ذهنم می گذرد. اصلا من زنده ام يا نه؟ می دانم که هيچ وقت اهل زندگی کردن نبوده ام. از همان کودکی وقتی بزرگترين خطر موجود در آن دوران يعنی ناخونک به جيب آقابزرگ را برای به دست آوردن چند تکه سيم و کش و باطری و باند و خرت و پرت های ديگر که ربطی به يک بچه هفت، هشت ساله ندارند به جان می خريدم، فهميده بودم که زندگی کردن برايم همان قدر مهم است که سر به سر مرد ريشويی که هر روز از کوچه مان می گذشت، گذاشتن. به ياد می آورم روزی در نوجوانی، پس از تعطيل شدن مدرسه به امامزاده ی کنار آن رفته بوديم. و به ياد می آورم نگاه حسرت بار چند بچه مدرسه ای را که بر درخت توت کهنسالی سنگينی می کرد. چند نفر همان اول وا دادند. من و دو، سه نفر شروع به بالا رفتن از درخت کرديم. کمی که رفتيم همه يکی يکی بر شاخه ای نشستند و همان طور که مشغول خوردن توت و فخرفروشی به زمينيان بودند در تکه تکه ی رفتارشان هراس از بالانشينی و اين که چگونه برگردند آشکارا به چشم می خورد. من اما بی آنکه فکر کنم که چگونه بايد برگردم يا اصلا چرا بايد برگردم تا آخرين شاخه رفتم. شاخه ای که بازگشت از آن ممکن نبود و از فرط نازکی هر آن بيم شکسته شدنش می رفت. و ديگران نجاتم دادند.
کسی که من عاشقش بودم و در آغوشم خفته بود با لحن ِ حزن آلود مرموزی می گفت: « به حرمت ِ زلالی عشق بين من و تو، من تمام انسان ها را دوست دارم. مطمئنم اگر روزی برسد که تمام انسان ها عاشق هم باشند، بدی افسانه ای خواهد شد که تنها فايده اش آنست که خوبی ها را با خاطره ی آن بسنجند. در روزگاری که ترازوها و معيارها از سکه خواهند افتاد چون نه کسی به فريب می انديشد و نه به فخر فروشی. » معنای آنچه می شنيدم، نمی فهميدم. به گناهی می انديشيدم که غضب ِ خدايان ِ تکراریِ بی حوصله را به هيجان آورد بلکه بتوانند دست از لاف زنی بردارند.2  در اين لحظه، ما نه تنها در آغوش يکديگريم، که مشغول آلايش راز جاودانگی عشقيم. گفته اند اگر مجنون از ليلی کام می گرفت نام هرويشان همانجا می مرد. از پيکرم، بی شرم از زنی که پشت در است - اگر ترتيب زمانی حافظه ام به هم نخورده باشد - صداهای نامفهوم به همراه نفس های منقطع بر می خيزد. صداهايی که در همهمه ی ساز و غريو صدای مردم بيرون گم می شود. امروز اولين روز جشن شکوفايی است و گويا زنده بودن ِ هنوز ِ من مرهون عشقی است که هم اکنون به سختی در آغوشم می فشارد.
******
سپيده ی صبح به آرامی شب را پس می زند، اما هنوز سلطه ی شب غالب است. من در تختم دراز کشيده ام و با چشمان کاملا باز به سقف نگاه می کنم. تنها صداهای موجود صدای تيک تاک ساعت است و صدای مبهم پرنده ای. از جا برمی خيزم و از شيشه ی قرص کنار دستم دانه ای برمی دارم و با جرعه ای آب قرص را می بلعم. چند لحظه می گذرد. قوطی را برمی دارم و کمی بالاتر می آورمش. تمام قرص ها را در دهانم می ريزم و دقيقه ای ديگر  به ليوان خالی در کنار ساعتی که صدايی ندارد زل می زنم.
اين تمام جزيياتی است که از اولين تلاشم برای گريز از زندگی به ياد می آورم، يکی از چندين تلاش ناکامم. و پس از آن شب های دراز بيماری و توهم. به تمامی مرده بودم و تلاش ديگران هر چه بود سهم پيکرم می شد. من زنده بودم بدون آنکه زندگی کنم. هيچ چيز نمی توانست شگفت زده ام کند و هيچ چيز نبود که مرا به انديشه وا ندارد. آيا فردا روزی که من نباشم و دنيا همچنان به دور خود بچرخد با تمام آنچه امروز دروست هيچ تفاوتی با روز قبل دارد؟ پس من چه ام درين دور باطل، درين چاه عميق که از کثرت سيرابی ِ دروغين به هق هق افتاده است. پس بودن من چه اهميتی دارد؟
با سيگاری در گوشه ی لبم، يکی از همين روزها بود که او را ديدم. چيزی مثل هاله ای منجمد، مثل روح اطراف بدنم را پوشاند از پايين به بالا. در ابتدا کمی به او زل زدم و هنگامی که از کنارش می گذشتم ناخواسته تنه ی محکمی بهش زدم.  برگشت و با صدای بلند چيزهايی گفت. نم یدانم ناسزا بود يا مسخره ام کرد، يا هرچيز ديگر. من اصلا نشنيدم و به آهستگی نجوا کردم : « ببخشيد، متوجه نشدم، ميشه تکرار کنيد. » خنديد، حالت نگاهش عوض شد و گفت: « مثل اينکه کر هم تشريف داريد! » من گويی کشف مهمی کرده باشم به خال کوچکی می نگريستم که در ترکيب صورتش یه زيبايی نشسته بود. چيزی نگفتم و او ادامه داد: « تو اصلا حالت خوبه؟ » و من همچنان هيچ نگفتم و گذشتم.
از آن روز به بعد همان طور که از کوچه ها و خيابان ها می گذشتم چشمانم او را می جست. و هر روز می يافت و تنها به لبخندی دلخوش بود. او هم به اين بازی عادت کرده بود، اما يک روز ناگهان جلويم را گرفت و گفت : « چی از جونم می خوای. زندگی مو به هم ريختی. لااقل يه کاری بکن بفهمم تو هم آدمی. » و من همان جا جلوی تمام عابران و در ميان حيرتِ سرريز شده اش، او را در آغوش فشردم. دستانش را در دستانم گرفتم و ازين دست بود که به زندگی برگشتم. گمان می کردم ديگر او تنها متعلق به من است. هديه ای ست که به واسطه ی آن موجوديت انسانی، در پيکر من کامل می شود. گمان می کردم مبتلا شده ام به عشقی از نوع يک آدميزاد به آدميزاد ديگر. دوست داشتم عشقم هميشه همين طور بماند. نمی خواستم در برهوت روزمرگی پژمرده شدن آنچه بدان رسيده بودم را ببينم. نمی خواستم اسيرش شوم، يا بهتر بگويم نمی خواستم هيچ گاه از دستش رها شوم. فقط می خواستمش تا روزی چند ساعت هم صحبتم شود و چند لحظه ای بر لبانم فرود آيد و در نهايت زن ِ زندگی من باشد. يعنی متعلق به يکديگر باشيم. اما من همچنان اهل زندگی نبودم و او اين چنين نمی خواست و نيز خانواده ام، چرا که تمامی شان اهل زندگی بودند. زندگی ای که به نظر من احمقانه بود. از خانه به کارخانه و کارگاه و مغازه و از آنجا به عشرتکده ها و هر چه ديگر که متعلق به زندگی است و دوباره خانه. چند قدم فراتر از زندگی ِ مورچه های کارگر. مادرم، پدرم و خود ِ اووادارم کرده اند که هرچه زودتر تصميمی بگيرم و تکليف را روشن کنم. تکليف ِ چه چيز را ، نمی دانم. زير اين فشار دوباره از پيکرم گريخته ام. می خواهم از زندگی نيز بگريزم، اما احساسی ترد در اندرونم می گويد که اين بار بايد پاره ی انسانيتت را هم با خود ببری. يا بمانی و با هم به ياد روزهای ديوانگيت قرمه سبزی بخوريد و بخنديد.
ديگر دست کشيدن از زندگی برايم مشکل شده است. برای خودم ايجاد علاقه کرده ام و دست و پای خود را بسته ام. تصميم گرفتن دشوارتر از قبل است. نمی دانم چگونه بايد با شرايطم روبرو شوم؟ برخی از مردم با مشکلات سياست مدارانه برخورد می کنند. درست مثل سياست مدارانی که هيچ گاه تصميم قطعی نمی گيرند. پاسخ گفتن و نگفتنشان يکی است و می گذارند زمان صورت مساله را ساده تر کند. برخی ديگر که مشکلاتشان تنها خور و خواب و خشم و شهوت است و هيچگاه نه سير می شوند و نه از دشواری های ناچيز گذشته چيزی می آموزند. مانند گاو مثنوی که در جزيره ای کوچک به تنهايی زندگی می کرد. هر روز از صبح تا شام تمام علف های جزيره ی کوچکش را می خورد آنقدر چاق می شد که يارای راه رفتنش نبود و هر شب از غصه ی اين که علف ها تمام شد و فردا چيزی برای خوردن نيست چنان نحيف می شد که استخوان هايش چون نردبانی وارونه از اندامش بيرون می زد. دوباره صبح علف ها سبز می شد و قصه همان بود که بود. اين انسان ها که کم شمار هم نيستند از فرط ِ بيهودگی سيزيف را به ياد می آورند با اين تفاوت که سنگ از کوه بالا بردن سيزيف به ظاهر جاودانه بود. گروهی ديگر به عقل و منطق و غول هايی که بر شانه هايشان ايستا ده اند و علوم و جدول و ازين گونه می پردازند و بهترين راه حل عقلانی را برمی گزينند. و گروهی نيز هستند که از هر چه گروه بندی است بيزارند. [چرا که می پندارند همواره کسانی هستند که می خواهند با دسته بندی ِ خير مطلق و شر مطلق، خود را توجيه کنند.] اين افراد در هيچ دسته بندی ای نمی گنجند و من نيز از آنان هستم. پس در يک جنون عصيانی تصميمی می گيرم.
امروز، صبح ِ روز دوم جشن است. اسلحه ای کمری يافته ام و منتظر اويم. به اتاقم می آيد و کنارم می نشيند. همان طور که سرش در دامنم است اسلحه را بيرون می آورم و مسلحش می کنم. مانند مجسمه نگاهم می کند، اشک هايش از دو طرف می جوشند و دهانش به گور فريادی می ماند که در نطفه خفه شده است. اسلحه را روی شقيقه اش می گذارم. چيزی بين حيرت و ترحم در چشمانش می بينم که مصمم ترم می کند. يکباره نوک سلاح را با فشاری خفيف به سرش می چسبانم و با شدت آن را عقب می کشم و همزمان، چون بازی ِ کودکانه ای صدای کيو کيو در می آورم. و پس از آن چون بُلها به صدای بلند می خندم. باز هم ابهت مرگ را زير پايم لجن مال کرده بودم و او تنها می گريست و تماشا می کرد.
روز بعد نديدمش و روز بعد از آن، ساعتی که از آمدنش گذشت، پنج ليوان نوشيدنی آوردم و روی ميزی در برابرش نهادم. دهان باز کرده بود که بپرسد: « چقدر زياد ؟ » ولی با ديدن آنچه در دستانم بود دوباره بهتش زد. مهلک ترين زهری که می شناختم. برقی از چشمانش گذشت و من نفهميدم بدين معنی است که : « تا آخرش هستم با تو ! » يا اين که : « اگر اين بار جان سالم به در ببرم ديگر هرگز به اين جا نخواهم آمد. » زهر را در يکی از ليوان ها ريختم. چشم های او را بستم و ليوان ها را جابجا کردم. سپس دستان او را بر چشمان خودم گذاشتم و از او خواستم که دوباره ليوان ها را جابجا کند و چنان آمرانه گفتم که يارای کاری جز اينش نباشد. پس از آن ليوانی برداشتم و با اشاره ای به او هم فهماندم که ليوانی بردارد و بنوشد. من ليوانم را به ليوانش زدم و تا انتها نوشيدم و او همان طور که آن را به سمت دهانش می برد رها ساخت. تکه تکه های ليوان همه جا پراکنده شدند و در کنار يکی از خرده شيشه ها بطری کوچکی بود که رويش نوشته بودند: پادزهر. آن را به او نشان دادم و او با عصبانيت فريادی کشيد و رفت. رفت و من معنای نگاه اولش را يافتم.
من مانده بودم زخم خورده و تشنه ی انتقام. به راستی بايد از که انتفام بگيرم؟ از مادرم که نمی دانم به کدامين گناه به من هستی داده بود. و به راستی نبودن مگر چه بدی داشت که بودن را به من داده بودند. از جهان پيرامونم يا از نيمه ی گمشده ی انسانيتم که بودن خود را از آنچه بدان عشق می ورزيد دريغ کرده بود. نه ، انتقام دردم را دوا نمی کرد. آن روز و تمام روز بعد را در اتاق کوچکم ماندم و به آنچه هستم فکر کردم. آنچه بوده ام و آنچه بايد باشم. چه کسی است که بگويد من در قامت يک انسان چگونه بايد باشم؟ کجاست اکسيری که تنها بتواند راضيم کند که زندگی بی معنا نيست؟ جهنم و بهشت را تنها افيونی می دانم برای سرپوش گذاشتن بر تلاش بيهوده ی بشر برای غلبه بر پوچی محتوم. چونان کودکی که او را به وهم ِ بازيچه ای بفريبند و از چيزی مانند لولو بترسانند. برج عاج نشينانی که از دستگاه های پر شمار تکثير فراعنه ی مقدس مآب بيرون آمده اند هيچ کدام پاسخم را ندادند. امروز، روز ششم است و من به شکوفايی نزديکم. پيکرم را در خيابان جا می گذارم و بی شگفت از خلق پيرامون آن و بی خاطره ای از گذشته ام می گذرم. من اينک نيمه ی گمشده ی انسانيتم را در نبودن يافته ام و تا رسيدن به آن چند قدم بيشتر فاصله ندارم. که اگر بدانيم سرانجام هستی، نيستی است، مدت زمان ديدارمان از خاک را جز به درک انسانيت نامحدود نمی گذرانيم. تنها چند گام باقی است و من همه را پشت سر گذاشته ام.
***
1- به ياد آر / تنها دستاورد کشتار / جل پاره ی بی قدر عورت ما بود. (احمد شاملو / مدايح بی صله / جخ امروز از مادر نزاده ام)
2 - تمامی روز دست های خود را به سوی قوم متمردی که موافق خيالات خود به راه ناپسند سلوک می نمودند دراز کردم و قمی که پيش رويم غضب مرا به هطجان می آورند. (عهد عتيق / کتاب اشعيای نبی / ابتدای باب شصت و پنجم)   

لينك ثابت و نظرات  ]


 

جمعه رفتيم امامزاده طاهر برای مراسم سالگرد شاملو. جمعيت زياد و شعرهای بامداد ، همان طور که انتظار داشتم. يک جوان معلول ::ابراهیم در آتش:: رو خوند جوری که اشک خيلی ها رو درآورد. آيدا که اومد جمعيت به اوج خودش رسيد و وقتی هم که رفت همه رفتن. ما مونديم و يکی دو سه نفر ديگه که اونام داشتن می رفتن. حدود ساعت نه و نيم فقط من و دو تا از دوستام و يه نفر ديگه بوديم که آيدا دوباره اومد. با دختری که از اول همراهش بود، با صدای قشنگی شعر می خوند و اسمش سولماز بود. اين که چه نسبتی با آيدا داشت نمی دونم. و من شعری خواندم، برای آيدا.
---
از اون همه آدم دوربين به دست يک نفر يه عکس تو اينترنت نذاشته ، من که پيدا نکردم!!

لينك ثابت و نظرات  ]


 

۱- تجليل خاتمي از بنيان گذار مارکسيسم ( منبع: شرق ) :
با گذشت دقايقى، خاتمى براى معرفى وزير پيشنهادى خود پشت تريبون مجلس قرار گرفت و بيش از هر چيز از نقش و حقوق مجلس براى نظارت بر ساير قوا سخن گفت و سپس به فلسفه وجودى تامين اجتماعى اشاره كرد و آن را يكى از خدمات «كارل ماركس» به جامعه سرمايه دارى دانست.


۲- اين متن سخنراني نماينده ي تفت و ميبد در مجلس است. واقعا بايد براي اين طرز تفکر کودکانه با رياکاري مضحک موجود در آن تاسف خورد. ( منبع: شرق ) :
اين روزها بحث انتقال جلسات علنى مجلس به ساختمان بهارستان مطرح است. من گلايه دارم كه چرا برخى از عزيزان فرموده اند ما به هيات رئيسه مجلس آمده ايم تا جلسات را به ساختمان بهارستان منتقل كنيم. من يقين دارم همكاران با انتقال مجلس موافقت نمى كنند و جلسات علنى مجلس در همين ساختمان ادامه خواهد يافت. اگر مشكل شما براى انتقال ساختمان مجلس يك قيام و قعود است، ما حاضريم هر روز هنگام راى گيرى قيام و قعود كنيم و به ساختمان جديد نرويم.
مگر ساختمان فعلى مجلس چه ايرادى دارد كه مى خواهيد جلسات مجلس را در يك ساختمان لوكس و تشريفاتى برگزار كنيد؟ همكاران توجه كنيد كه نقشه ساختمان جديد مجلس در زمان شاه تهيه شده است و در معمارى آن هيچ نمادى از نمادهاى اسلامى وجود ندارد. من از همكاران تقاضا مى كنم براى جلوگيرى از هر شائبه اى نماينده ها با انتقال مجلس مخالفت كنند. هم اكنون خريدارانى وجود دارند كه حاضرند سه برابر قيمت هزينه شده را براى خريد ساختمان جديد پرداخت كنند. پس شايد بهتر باشد كه ساختمان جديد مجلس را به آنها بفروشيم.
مسئله ديگر اين است كه عده اى از خبرنگاران مى خواهند مجلس و مجلسيان را از چشم ها بيندازند. بعضى از اين روزنامه ها و مطبوعات انسان را به ياد قصه تاريخى مى اندازند. زمانى كه پيامبر بهشت را توصيف مى كرد، يك آدم جاهلى بلند شد و گفت آيا در بهشت شما جنگ هم وجود دارد؟ اين روزنامه ها هم مى خواهند در مجلس جنگ باشد ما نبايد براى آنها خوراك تهيه كنيم. مصاحبه هايى ديده شده كه فقط و فقط براى از چشم انداختن مجلس است.
درخواست مى كنم با انجام مصاحبه هايى كه اصلاً نيازى به انجام آن نيست كارى نكنند كه خوراك و آتش براى جنگ روزنامه ها فراهم شود. مسئله ديگر فرمايشات مقام معظم رهبرى در خصوص مبارزه با فساد مالى و اقتصادى است كه ايشان ساده زيستى مسئولان و وجود دست هاى پاك را از لوازم اين مبارزه توصيف كردند.
در همين زمينه كارگروه هاى نمايندگان مجلس هفتم قبل از آغاز به كار مجلس، مواردى را به صورت طرح و پيشنهاد ارائه كرد اما متاسفانه بسيارى از تصميماتى كه در كار گروه ها اتخاذ گرديد، ناديده گرفته شد و ظاهراً آن جلسات و تشكيل آن كارگروه ها حالت تمرينى داشته است. همچنين از هيات رئيسه مجلس به خاطر حذف بعضى از امتيازات و امكانات نمايندگان تشكر مى كنم و حال كه اين مورد موجب خرسندى مقام معظم رهبرى قرار گرفته است، بايد با قدرت و شدت پيگيرى شود.

لينك ثابت و نظرات  ]


 

غوغا بر سر چيست؟
احمد شاملو شعری با اين عنوان دارد و در سه قسمت جدا ، سه جواب به اين سوال می دهد که واقعا غوغا بر سر چيست؟
قسمت اول درباره راسيسم يا برتری نژادی است. در نخستين بخش عهد عتيق يا همان سفر پيدايش می خوانيم که نوح سه پسر داشت به نام های سام، حام و يافث. روزی نوح شراب زيادی نوشيده بود و به خواب رفته بود. در خواب لباسش کنار رفته و شرمگاهش آشکار شده بود. حام وضعيت را ديد و برادرانش و ديگران را خبر کرد و مردم به نوح خنديدند. برادران ديگر اما برهنگی پدر خود را پوشاندند. نوح بيدار شد و قضيه را فهميد و خطاب به حام گفت: خداوند آب ِ پشت تو را بگرداناد. و نيز گفت که خداوند سام و حام را برکت دهد و کنعان بنده ی آنان باشد. با اين توضيح که کنعان يکی از فرزندان حام بوده است که بعدها به دنيا آمده. بدين ترتيب فرزندان حام غلام و کنيز فرزندان سام و يافث شدند. و فرزندان نوح بعد از طوفان در سراسر دنيا پراکنده شدند و ملل مختلف را به وجود آوردند. شاملو با اين دستمايه غوغای تبعيض نژادی را بازگو می کند.
قسمت دوم در مورد ناسيوناليسم است. و به توضيح خاصی نياز ندارد جز اين که برسَختن به معنای اندازه گرفتن است.
و سومی در نقد دين و مذهب و متوليان ِ دو آتشه ی آن است. بخوانيد:
(1)
غوغا بر سر چيست؟
بيرنگان رنگيان را به بردگى مى خوانند
می گويند :
به شهادت صريح سندى عتيق
نيم روزى در زمان هاى از ياد رفته
بازماندگان ِ توفان ِ بزرگ را بر عرشه كشتى
به نمايش شرمگاه پدر مشترك مان
از خنده بيتاب كرديد
حاليا عارفانه به كيفر خويش تن در دهيد !
(2)
غوغا بر سر چيست؟
بيكارگان، هر گروه كنايتى ظريف را به نيش خنجر
گرد بر گرد خويش
خطى بر خاك كشيده بودند
كه اينك قلمروى مقدس ما !
و كنون را بر سر يكديگر تاخته اند
كه پيروزمند مقدس تر است
چرا كه اين برسَختن را ميزانى ديگر به دست نيست
هياهو از اينجاست
جنگاوران ِ خسته شمشير در يكديگر نهاده اند تا حق كه راست!
(3)
غوغا بر سر چيست؟
ظلمت پوشانى از اعماق برآمده اند كه مجريان فرمان خداييم
شمشيرى بی دسته را در مرز تباهى و انسان نشانده اند
و بر سفره يى مشكوك جهان را به ساده ترين لقمه يى بخش كرده اند
ما و دوزخيان !
فرمان خدايم!!!
فرمان خدا چيست؟
خدا ...

لينك ثابت و نظرات  ]


Powered by Blogger. Semidream 2003


~ رويای نيمه کاره