وقتی دلم می‌گيرد از روزگار و آدم‌هايش، يا از خودم و کرده‌ها و نکرده‌هايم دلخورم؛ صبر می‌کنم تا شب بشود، به پشت‌بام می‌روم و مدتی طولانی به نورهای دور خيره می‌شوم. می‌گذارم نسيم صورتم را نوازش کند. حس می‌کنم از آدم‌ها دورم. کاش خانه‌ی ما هزار طبقه بود. کاش آسمان شب هميشه پرستاره باشد. لطافت ِ شب در دل ِ اين شهر سيمانی، تمام ِ گره‌های خشن ِ وجودم را چنان می‌گشايد که از مرور ِ کرده‌ها و نوشته‌ها پشيمان و حيرانم می‌کند. آيا آنها همين منم؟

لينك ثابت و نظرات  ]


Powered by Blogger. Semidream 2003


~ رويای نيمه کاره